Een wijs man leerde mij in 2012 de kracht van het antwoord ‘ik weet het niet’. Ik moet hier vaak aan denken als mij wordt gevraagd ‘hoe denk jij over Theorie zus of over Theorie zo?’

‘Ik weet het niet. Het zou kunnen. Laten we het onderzoeken,’ is mijn antwoord.

Door iets niet te weten, ontstaat zoveel ruimte.

Ruimte voor studie, nieuwe inzichten en invalshoeken. Ruimte voor goede gesprekken. Ruimte om adem te halen.

Ik graaf graag. Dat deed ik toen ik vroeger als journalist en tekstschrijver werkte. En ik ben er nooit mee opgehouden. Toen ik in 2016 de New Leadership Academy oprichtte, besteedde ik nog steeds ruim 20 uur per week aan studie en onderzoek.

Want zodra je denkt dat je het allemaal weet, sluit er een klepje in je hoofd.

Trainers die hun klanten vertellen wat zij allemaal weten? Prachtig! Trainers die anderen leren de weg naar binnen te maken om daar hun eigen waarheid te ontdekken? Dat is waardevol.

‘Ik weet het niet’ dus.

Dit zei ik ook toen artsen mij in 2017 vertelden dat ik binnen jaar dood zou zijn. Omdat ik liever geen gebruik wilde maken van hun extreem heftige behandelingen.

Ik zei: ‘Ik weet het niet. Het zou kunnen.’

Ik zei niet: ‘Dat is niet zo!’ Want dat wist ik op dat moment helemaal niet. Ook zei ik niet: ‘Jullie hebben ongelijk! Het is allemaal een complot van Big Pharma!’

Ik zei: ‘Laten we het onderzoeken.’

En een onderzoek werd het. Ik reisde van Brazilië naar Spanje, van Italië naar Groot-Brittanië, van Turkije naar Schotland. Ik studeerde mij een slag in de rondte.

Ik zat met mijn leraren. Uren achtereen, dagen, weken. Op keiharde houten kerkbankjes in een oud klooster in Brazilië. Op zachte Zen-kussentjes in Italië. En op de grond tijdens de Weeklong Retreats van Dr Joe Dispenza.

Ik zat in stilte met een heleboel mensen om me heen. Of in mijn eentje keihard schreeuwend, op een dijk in West-Friesland. Tegen de wind in. Met gebalde vuisten.

In het begon las ik alles wat los en vast zat: van ‘Biology of Belief’ van dr Bruce Lipton tot ‘You are the Placebo’ van dr Joe Dispenza.

Van Gregg Bradens ‘The living Matrix’ tot Anita Moorjani’s ‘Dying to be me’.

Van ‘Life and teachings of the Masters of the Far East’ tot ‘Diary of a Yogi’ van Yogananda.

Maar ik bestudeerde vooral mezelf. Mijn eigen gedachten en mijn geprogrammeerde reacties op stress, angst en onzekerheid. In die uren van zitten en observeren, zitten en nog eens observeren, leerde ik mezelf van een hele andere kant kennen.

Veertien maanden na die heftige diagnose was mijn lichaam kerngezond.

En als mensen me nu vragen: ‘Welk boek was het?’ ‘Welke meditatievorm?’ ‘Welke leraar?’ zeg ik:

‘Ik weet het niet’

‘Onderzoek het.’

Zodra wij volledige verantwoordelijkheid nemen voor ons proces en de keuzes die wij maken … in het volledige besef dat we wel eens ongelijk zouden kunnen hebben (…) en ja, dit hield in mijn geval in dat ik dood had kunnen gaan,

dan zijn we vrij.

Dan kan de Leider in ons opstaan. Daar is moed voor nodig. En volharding. Maar ieder van ons komt een keer op dat punt in zijn leven. Dat je weet: er is geen weg meer terug. Nu moet ik wel graven.

‘We are the ones we have been waiting for’ heb ik in die periode uit verschillende monden gehoord. Het is mijn levensmotto geworden.

De enige die jou uit deze situatie kan helpen, dat ben je zelf. Door nu op te staan. En de goede vragen te gaan stellen.

En nee, dat hoef je niet alleen te doen. Ik hielp in de afgelopen jaren tientallen leidinggevenden, ondernemers en directeuren de weg naar binnen te maken. Te onderzoeken: wat is MIJN waarheid? Wat is mijn werkelijke potentieel? En hoe stuur ik door een storm? Rise up and reach out. En blijf kapitein op je eigen schip.

Met liefde,

Marcelle